หวัดดีครับ

ไม่ขออะไรมากอ่านะ

ขอเม้นให้เราทุกวันก็พอ

บะบาย

ฝันดีนะ

รักสาสุขภาพด้วยล่ะ

บะบาย

มั่นคงนี้ลงได้ และในครั้งนั้นยังมีแม่มดตนหนึ่งผู้ซึ่งไม่เชื่อว่าความรักของทั้ง 2 จะมั่นคง จึงคิดหาทางพิสูจน์ขึ้นมา นางกล่าวว่า .. . . ..

"หากพวกเจ้ามั่นใจในรักของอีกฝ่าย ซึ่งยั่งยืนแม้ว่าความตายจะพราก ดังนั้นข้าก็อยากจะลองดูว่ามันจะเป็นอย่างไร...ข้าขอสาปให้นับแต่นี้เป็นต้นไป ไม่ว่าจะเกิดใหม่อีกสักกี่ชาติ บุรุษนี้จะไม่มีทางจำเจ้าได้ เขาจะไม่สามารถจำได้ ว่าเคยรักเจ้า และตรงกันข้ามกับเจ้า เจ้าจะเป็นคนที่จำทุกอย่างได้ เพราะเจ้าจะยังคงอยู่เช่นนี้ตลอดไป ไม่แก่ไม่เฒ่า ไม่มีวันตาย จะอยู่อย่างนี้นิรันดร... เจ้าจะจำเวลาที่เคยรักเขา เคยเป็นที่รักและต้องเฝ้ารอการกลับมาของเขา ในชาติแล้วชาติเล่าตลอดกาล...

วันใดก็ตามที่เจ้าทำให้เขารู้ตัวว่ารักเจ้า ทำให้เขาจำเจ้าได้ วันนั้น...คือวันที่ความเป็นนิรันดร์ของเจ้าสิ้นสุดลง.. เจ้าจะแก่และตาย ตามสภาพของอายุขัยที่ควรเป็น.. . และคราวนี้ก็จะเป็นทีของเจ้าหนุ่มนั่นแทน... เขาจะต้องเป็นคนที่ค้นหาเจ้าบ้าง..."

หลังจากนั้นมาปีแล้วปีเล่าเวลาผ่านไปศตวรรษทบศตวรรษ ที่หญิงสาวเฝ้าตามหาชายหนุ่มคนรัก และทุกครั้งที่เธอได้พบเขาในสภาพของใครคนหนึ่ง ที่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเธอเลยแม้แต่น้อย... เธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขา จำเธอได้ แต่มันไม่เคยสำเร็จชาติแล้วชาติเล่า...

หลังจากการเกิดและดับของเขาผ่านไปนับสิบครั้ง เขาก็ยังไม่อาจระลึกได้ ถึงความรักของเธอ...ความทุกข์ทรมานของหญิงสาวถูกเฝ้าดูอย่างเย้ยเยาะ โดยนางแม่มดผู้รอคอยเวลาที่หญิงสาวจะยอมรับว่า... รักแท้ที่แม้ความตาย ก็ไม่อาจพรากไม่มีจริง แล้วนางแม่มดก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่า ในช่วงหลัง ๆ มา หญิงสาวไม่ได้พยายามที่จะทำให้ชายหนุ่มระลึกถึงตน ไม่พยายามให้ชายหนุ่มรักตน... แต่กลับทำทุกอย่างที่คิดว่าจะทำให้เขามีความสุข และทำให้เขาเกิดรอยยิ้มแทน...

แล้ววันหนึ่งนางแม่มดก็เก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว จึงปรากฏตัวเพื่อเอ่ยถาม กับตัวหญิงสาวเอง...
"เจ้าได้ละทิ้งความพยายามของเจ้าเสียแล้วหรือ... ความพยายามที่จะพิสูจน์ ให้ข้าเห็นอำนาจและพลังของรักแท้ที่เหนือกว่าอำนาจใด ๆ แม้กระทั่งคำสาปของข้า..."

"จริง ๆ แล้ว ข้าก็มีเหตุผลของข้า..." หญิงสาวตอบนางแม่มดกลับไป
"...ข้าไม่ได้ละทิ้งความพยายาม... เพียงแต่...ข้ากลัวว่าความพยายามของข้า จะสัมฤทธิ์ผล... แล้ว......."
"แล้วเจ้าก็ต้องแก่และตาย..." นางแม่มดต่อให้ด้วยเสียงเย้ยหยัน
"ที่แท้เจ้าก็กลัวที่จะตาย... เจ้ากลัวจะสูญเสียความเป็นอมตะของเจ้า... ....เฮอะ นี่หรือรักแท้ของเจ้า..."

หญิงสาวไม่ปฏิเสธ นางเผชิญหน้ากับนางแม่มดและรับคำกล่าวหานั้น
"อาจใช่...มันเป็นความจริงที่ข้ากลัวว่า หากข้าทำให้เขาจำข้าและรักข้าได้ ข้าจะต้องตายจากเขาไป..."

"และเจ้าก็ไม่เชื่อใจว่า เขาจะทำให้เจ้าจำได้เช่นนั้นหรือ?..."

หญิงสาวจ้องหน้าแม่มดนิ่งอยู่ ก่อนตอบ "สิ่งที่ข้าเกรงไม่ใช่เรื่องนั้น ท่านรู้อะไรไหม... ตลอดเวลาอันยาวนานที่ข้าเฝ้าเดินทางตาม หาเขา เฝ้ารอคอยวันแล้ววันเล่า รอวันที่เขาจะกลับมาหาข้าอีกครั้ง ตลอดเวลาที่ข้า เฝ้ามองการเกิดและการตายของเขา มันคือความทรมานอันยาวนานที่ดู เหมือนไม่มีที่สิ้นสุด... และสำหรับข้าความทุกข์อันแสนสาหัส คือการได้เห็น ความทรมานของผู้เป็นที่รัก โดยที่เราไม่อาจเอื้อมมือเข้าไปช่วยเหลือได้...

หลายครั้งที่ข้าอยากให้ตัวข้าเห็นแก่ตัว พอที่จะพยายามทำให้เขารัก ทำให้เขาระลึกถึงข้าได้อีกครั้ง เพื่อที่ข้าจะได้เป็นอิสระต่อการพันธนาการนี้... แต่ทุกครั้งที่ข้าคิดถึงมัน... ความทุกข์ทรมานที่ข้าได้รับ เนื่องจากการรอคอย ที่ไม่มีวันจบสิ้นก็ทำให้ข้าคิดได้

ข้าไม่อาจให้เขาต้องแบกรับความรู้สึกทรมานเช่นที่ข้าได้รู้สึก... สิ่งเดียวที่ข้าจะทำคือ ข้าจะทำให้เวลาของเขามีแต่ความสุข เท่าที่พลังของข้า จะทำได้... ข้าอาจไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาก็จริง แต่ข้าก็ยังอยากเห็น รอยยิ้มของเขา... ข้าอาจเป็นคนอ่อนแอในสายตาของท่าน อย่างไรก็ตาม นี่ก็คือความรักของข้า คือสิ่งที่ข้าเป็น...

แม้ชีวิตของข้าจะต้องเดียวดายตลอดกาล แต่ข้าก็มั่นใจอยู่อย่างหนึ่งว่า คนที่ข้ารักจะไม่มีวันเดียวดายเช่นตัวข้า... เพราะเขาจะมีข้าข้างกายเขาชั่วนิรันดร์..."

'นิทานเรื่องนี้ไม่มีตอนจบ เพราะอยากให้คนที่อ่านจินตนาการถึงตอนจบเอาเอง
ในชีวิตของเรา มีหลายช่วงต่อหลายช่วงที่เราคิดว่า เรารักใครสักคนมากมาย เหลือเกิน
และหลายต่อหลายครั้งที่ความรักของเรา ก็ต้องการความรักตอบกลับมา
หลายคนฟูมฟายกับโชคชะตา ว่ารักที่ไม่ได้รักตอบ คือการสูญเวลาเปล่า...
แต่มีหลายต่อหลายคน... ที่ดีใจกับโชคชะตาที่เกิดมาสักครั้งแต่ยังได้รักใคร
สักคนอย่างเต็มหัวใจ... ทุกอย่างในชีวิตมีทางเลือก... ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะเลือก
ทางไหนหรือคุณจะเลือกหรือไม่?'

คุณจะเลือกทางไหน... เปิดประตูรับความรักเข้ามาเพื่อเติมความอบอุ่น
ให้กับหัวใจแม้เพียงช่วงหนึ่งของชีวิต... หรือจะมัวแต่ฟูมฟายโทษตัวเอง
กับความรักที่ให้ไปแต่ไม่ได้รักตอบ...??

.. ..*. .. *. .. *. . . ทางเลือกเป็นของคุณ . . .*. . ..*...

เจ้าไส้เดือน.....น้อยคอยแหงนมองดอกไม้มานาน
ในใจคิดว่า...ดอกไม้ช่างงดงาม.......
เจ้าดอกไม้....เจ้าก็ชื่นชมผีเสื้อที่มาดอมดมทุกวัน
ไม่เคย....ไม่เคยมองลงพื้นดิน
ไม่รู้...ไม่รู้เลยว่ามีใครอีกคนที่คอย....รัก....
ยังจำได้ดี..........
ตอนที่เจ้าดอกไม้ยังเล็กอยู่......ไม่มีแรง.....อ่อนล้า.....เจียนตาย
เจ้าหนอน......กัดกินทั้งใบ...และหัวใจของเธอ......
ไส้เดือนตัวหนึ่ง....คอยมาพรวนดินอยู่เสมอ ดูแลอยู่ทุกวัน...
ดอกไม้....ไม่เคยรู้......
เมื่อคราวเจ้าหนอนกลับมา..........เป็นผีเสื้อโก้หรู.........
ดูเธอพอใจ.......แต่ไส้เดือนเจ็บช้ำ.......
เธอรู้รึเปล่า........
เมื่อเธอเฮี่ยวเฉา..........มันก็ไป…
เธอรู้รึเปล่า........
เมื่อเธอเฉาไป...........ใครกันที่ห่วงเธอ.......
และไม่ว่าจะเป็นอย่างไร......จะร่วงโรย.............แห้งเฮี่ยว.......
ไส้เดือนไม่เคยรังเกียจเธอ.........
ไส้เดือนตัวนี้.........รักเธอ...........รักเดียว......
จะอยู่กับเธอ.............จนเป็นดินไปด้วยกัน....................
เจ้าไส้เดือนมีความสุข.............ที่ได้รู้จัก.............ความรัก......
แม้จะสมหวังหรือไม่...ก็ตาม.....
แต่มันก็อยากให้คุณมีความสุข.....และคอยเตือนคุณว่า....
ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร.........
ขอให้อย่าลืม......ว่าเรามาจากไหน.
อย่าลืม..........ว่ายังมีใครที่รักเรา
อย่าลืม.................ว่าใครกัน....ที่ทำให้คุณมีวันนี้

วันหนึ่งมีชายหญิงคู่หนึ่ง ทั้งคู่รักกันมาก ผู้ชายให้สัญญากับผู้หญิงว่า ..
ผมจะรักคุณตลอดไป ผู้หญิงจึงบอกกลับว่า ฉันเชื่อคุณ
และจะรักคุณอย่างที่รักฉันให้ดีที่สุด ทั้ง 2 คบกันไปชั่วในระยะเวลาหนึ่ง
ในระหว่างที่ 2 คนได้เดินจับมือกัน อยู่ในสวนสาธารณะนั้น ได้มี
นางฟ้าคนหนึ่ง ปรากฎกายลงมา พร้อมกับบอกว่า…..

“ท่านทั้ง 2 มีความรัก บริสุทธิ์ต่อกัน เราอยากจะให้ท่าน ได้เห็นอนาคตของท่านทั้ง 2?
ชาย หญิงคู่นั้น จับมือกันไว้แน่น และรู้สึกดีใจที่ความรักของเค้าและเธอ ถึงขนาดนางฟ้ามาให้พร นางฟ้าจึงพูดขึ้นว่า “ท่านจะดูอนาคตของท่านทั้ง 2 นับตั้งแต่นี้หรือไม่” ชายและหญิงคู่รักมองตากัน แล้วตอบพร้อมกันว่า “เราทั้ง 2 ไม่กลัวอนาคตเรามั่นใจในกันและกัน” นางฟ้าได้ยินดังนั้น จึง เสก ของออกมาเป็นซีดี 2 แผ่นให้ทั้งคู่ไปดูอนาคต …………………

ที่บ้านของหญิงสาว หญิงสาวค่อยๆควักแผ่นซีดีที่ได้จากนางฟ้า แล้วใส่ลงในเครื่องเล่นซีดี ในภาพ เห็น ในภาพแรกเธอและแฟนของเธอแต่งงานกัน เธอยิ้มแก้มปริ มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ในภาพหลังๆ หญิงสาวได้เห็นว่า มีรูปของแฟนเธอคบชู้ …. เธอนั่งร้องไห้ เสียใจ ทันใดนั้น มีเสียงประตูเคาะขึ้นที่ห้องของเธอ เธอรีบปิดเครื่องวีซีดี และซับน้ำตา รีบไปเปิดประตู ปรากฎว่าเป็นแฟนของเธอเอง แฟนเธอยิ้ม แต่เธอโมโหจึงตบหน้าเค้าอย่างแรง และปิดประตูโดยที่ฝ่ายชาย งง ๆ เธอนอนร้องไห้ถึงอนาคตที่จะต้องเกิดเช่นในวีซีดีนั้น

หลังจากนั้น เธอพยายามหนีหน้าชายคนรักของเธอ โดยที่ผู้ชายก็ตามง้อยกใหญ่ โดยผู้ชายไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร เธอพยายามหาทางเลิกกับผู้ชาย จนสำเร็จ
จนวันหนึ่ง.. ได้มีเสียงเคาะประตู เธอเปิดประตู แต่ทันใดนั้น คนที่เคาะประตูก็หันหลังจนลับตาไปเสียแล้ว เธอจำได้ดีถึงแผ่นหลังของอดีตชายที่ตัวเองรัก เธอมองลงพื้นพบซีดีอีกแผ่นหนึ่งของที่นางฟ้าได้ให้ผู้ชาย….. เธอนำซีดีแผ่นนี้ไปเปิดอีกคั้ง พบภาพ ที่เหมือนกันคือ.. ภาพที่ทั้งคู่แต่งงานกันอย่างมีความสุขแต่ภาพหลังจากแต่งงานคือ ภาพที่เธอมีชู้กับผู้ชายคนใหม่ โดยมีแฟนของเธอร้องไห้อยู่ข้างๆ …….. เธอน้ำตาไหลและปิดวีดิโออย่างช้าๆ.. เธอค่อยๆเปิดจดหมาย ที่แนบมากับซีดีนี้อ่าน ข้อความเขียนว่า

“ผมไม่กลัวอนาคตเรามั่นใจในกันและกัน ขอบคุณแม้ผมจะเชื่อในคุณฝ่ายเดียวก็ตาม ลาก่อน”

คำว่า เชื่อใจ เท่านั้น ที่ทำให้ คนทั้ง 2 คน คบกันอย่างมีความสุข

แล้วคุณละเชื่อใจคนรักของคุณมากแค่ไหน ??

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว …มีครูกับลูกศิษย์นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ซึ่งใกล้กับสนามหญ้าอันกว้างใหญ่ ทันใดนั้น ลูกศิษย์คนหนึ่งก็ถามขึ้นมาว่า


ลูกศิษย์ : อาจารย์ครับ ผมสงสัยจังเลยว่า เราจะหาคู่แท้เราเจอได้ไงคับ อาจารย์บอกผมหน่อยได้ไหมครับ?


อาจารย์ : อืม มันเป็นคำถามที่ยากนะ ในขณะเดียวกันมันก็เป็นคำถาม ที่ง่ายเหมือนกันนะ


ลูกศิษย์ : อืม?….งงอะไม่เข้าใจ


อาจารย์ : โอเค งั้น เธอลองมองไปทางนั้นนะ ตรงนั้นน่ะ มีหญ้าเยอะแยะ เลยใช่ไหม เธอลองเดิน ไปหาหญ้าต้นที่สวยที่สุด แล้วเด็ดมาให้ครูสิ ต้นเดียวเท่านั้นนะ แต่ว่า เวลาเธอเดินเนี่ย เธอต้องเดินไป ข้างหน้าอย่างเดียวนะ ห้ามเดินถอยหลัง เข้าใจไหม


ลูกศิษย์ : ได้เลยครับ อาจารย์รอสักครูน่ะครับ (ว่าแล้ว ก็วิ่งตรงไปยังสนามหญ้า) หลังจากนั้นไม่นาน…


ลูกศิษย์ :ผมกลับมาแล้วครับอาจารย์


อาจารย์ : อืม…แต่ทำไมครูไม่เห็นต้นหญ้าสวยๆ ในมือเธอเลยหละ


ลูกศิษย์ : อ๋อ คืองี้ครับอาจารย์ ตอนที่ผมเดินไปแล้วผมเจอต้นหญ้าสวย ๆ เนี่ย ผมก็ก็คิดว่า เออ!!! เดี๋ยวก็คงเจอต้นที่สวยกว่านี้ ดังนั้นผมก็เลยไม่เด็ดมัน แล้วผมก็เดินไปเรื่อย รู้ตัวอีกที มันก็สุดสนามหญ้าแล้ว ครับ จะเดินกลับก็ไม่ได้ เพราะอาจารย์สั่งห้ามไว้


อาจารย์ : นั่นแหละ คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นในชีวิตจริงหละ … ต้นหญ้า ก็คือ คนที่อยู่รอบๆ ตัวคุณ ต้นหญ้าที่สวยงาม ก็คือ คนที่คุณชอบ หรือคนที่ดึงดูดคุณนั่นแหละ ส่วนทุ่งหญ้า ก็คือ เวลา … เวลาที่คุณจะหาคู่แท้ของคุณ อย่ามัวแต่เปรียบเทียบ แล้วคิดว่า คงจะมีที่ดีกว่านี้ เพราะถ้าคุณ มัวแต่ เปรียบเทียบ คุณจะเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ อย่าลืมว่า… "เวลาไม่เคยย้อนกลับ"

นิทาน "ความรัก"
โดย : Sacher เมื่อ : 23/08/2006 12:19 PM

แต่โบราณนานมา "ความรัก" นั้นหาง่าย มีอยู่ทั่วไป แต่มนุษย์ไม่สนใจใยดี พระเจ้าจึงเล่นซ่อนหานำความรักไปแอบไว้ในทะเลลึก ในที่สุดมนุษย์ก็หาจนพบ แต่ชื่นชมได้ไม่เท่าไหร่มนุษย์ก็ทิ้งขว้างไม่ใสใจใยดี พระเจ้าจึงลงโทษนำความรักไปซ่อนไว้ในใจคน ตั้งแต่นั้นมา ก็ไม่มีใครหาความรักเจออีกเลย

นิทานเรื่องนี้เป็นนิทานที่ฉันชอบต่อจาก สโนไวน์ หรือ ซินเดอเรล่า ฉันว่ามันไม่ใช่นิทานทั่วไป มันสามารถบอกอะไรเราได้ในเรื่องของความรัก รักอย่างเข้าใจ การเรียนรู้ที่จะรัก รักมันมักไม่มีเหตุผล แต่มันมักมีคำถาม รักไม่ใช่ได้มาร ไม่ใช่การครอบครอง

รักต้องดูแล เอาใจใส่ และเข้าใจ ถึงจะได้รักที่ไม่ใช่พระเจ้าลงโทษ ยังไงซะใครที่มีรักอยู่แล้วก็ควรดูแลรักษา ถนุถนอมรักของคุณให้ยืนยาว ให้มั่นคง ดูแล เอาใจใส่ หมั่นเพียรใส่ใจเพื่อให้รักของคุณยืนยาว หากใครยังไม่เจอก็อย่างร้อนรนดิ้นรนไปกับมัน เพียงแค่เราดูแล รักษาใจเรา อยู่กับหัวใจตัวเองต้องเข้าใจ ดูแลหัวใจตัวเองก่อน ก่อนที่คุณคิดจะไปดูแลหัวใจใครเพิ่ม แล้วรักของคุณจะเป็นรักที่คุณพอใจที่คุณได้รัก ขอให้คุณโชคดีในการมี "ความรัก" สู้.........สู้........

เปลวเทียนทั้ง 4 เล่ม ค่อยๆ พลิ้วไหวไปอย่างช้าๆ
บรรยากาศรอบข้าง ช่างแผ่วเบายิ่งนัก
หากเราเงี่ยหูฟัง จะได้ยินเทียนทั้งสี่สนทนากัน...

เทียนเล่มแรกเอ่ย "ฉันคือ สันติภาพ น่าเศร้าเหลือเกิน
ทุกวันนี้ ไม่มีใครอยากให้ฉัน สว่างไสว"
แสงของ "สันติภาพ" ค่อยๆ ริบหรี่ และ ดับไป

เทียนเล่มที่สอง เอ่ย "ฉันคือ ศรัทธา น่าเศร้าหนักหนา
ทุกวันนี้ ไม่มีใครต้องการ"
แสงของ "ศรัทธา" ค่อยๆ ริบหรี่ และ ดับไป

เสียงเอ่ยขึ้นมาอย่างเศร้าใจ เทียนเล่มที่สาม กล่าว "ฉันคือ ความรัก
ฉันไม่เข้มแข็งพอ ที่จะส่องสว่างต่อไป"
"ผู้คนเพิกเฉยและไม่เห็นค่าของฉัน
แม้แต่คนใกล้ชิด พวกเขายังไม่คิดจะเติมรักให้แก่กัน"
ว่าดังนั้น พลัน "ความรัก" ก็ดับไป

ไม่ช้าไม่นาน...เด็กน้อยคนหนึ่งได้เดินเข้ามา
เมื่อพบเทียนสามเล่มดับไป เขาเริ่มร่ำไห้และหลั่งน้ำตา
"ทำไมพวกเธอถึงดับไป พวกเธอต้องสว่างไสวตราบนิรันดร์ไม่ใช่หรือ"

ทันใด เทียนเล่มที่สี่ กระซิบอย่างแผ่วเบา
"อย่ากลัวไปเลยหนูน้อย ตัวฉันนี้คือ ความหวัง ตราบใดที่ฉันยังส่องสว่างอยู่ได้
เทียนสามเล่มนั้น จะกลับมาไม่ช้านาน"

เด็กชายตัวน้อย ตาเป็นประกายด้วยความปิติ
สองมือนั้นค่อยๆ จุด "เทียนแห่งความหวัง" พร้อมกันกับเทียนอีกสามเล่ม

อย่าปล่อยให้ "แสงแห่งความหวัง" ในชีวิตเราดับไป
ไม่ว่าสิ่งต่างๆ จะเลวร้ายหรือแย่สักแค่ไหน
เมื่อเรามี ความหวัง แล้วไซร้......
สันติภาพ ศรัทธา และ ความรัก ก็จะส่องสว่างอยู่ในตัวเราเสมอ.

ไม่ใช่คนแรกของเทอแต่ขอเป็นคนสุดท้าย

ไม่ใช่ที่1ขอเป็นตัวสำรอง

มีอารายจาเล่าให้ฟังนะ

จะรอนะ

รอคำตอบ

รอดูทุกวันเยย

จะรอ

จะรอ

ฮื้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ไม่ตอบคำถามเราเลย

เม้นบอกที

ร๊ากกกก ฟ้า เน่อ

.................

จุ๊ฟๆ -3-

คร้าฟ เช่นกัลนะ ชื่อส้มคร้าฟ บาย

ว่าใดคับจ๋าว

หายไปใหมมา

อิอิ

เม้นมั่งดิ

บะบาย

ฟ้า...ต้าร์มัล มิยอม รับ

โทร สับ จอย อ่า

มัล โกด จอย

ทามงัยดี....แง้

เมื่อเช้า จอย ตะคอกใส่ มัล อ่า

มัลมิยอมรับโทรสับจอยเรย

s A y ; H i



แ วะ ==



ทั ก ทา ย ;








สีแดงสู้ๆๆ